نیکا دختر اسمانی

نیکا نفس در باغ   ن   زینب خانم دختر دایی ونیکا خانم         نیکا دختر نارممممممممممممممم فوق العاده به نور وصدا عکس العمل نشون میدادی هر موقع روی دست میگرفتمت هر دو پنجه پاتو رو میزدی رو پام ومیگفتی منو برقصون ای قربونت بشم دخترمممم هر کس تو رو میدید از این حرکاتت خوشش میومد ومیگفتن نگاش کن عجب وروجکی شده دورت بگردم نفسم ...

                یک ماه اول دختر ارومی بودی راحت شیر میخوردی راحت میخوابیدی در کنار اروم بودنت بچه سرحالی بودی قربونت برم همه جا رو خوب نگاه میکردی وارد ماه دوم از زندگی قشنگت که شدی نگاه هات عمیق تر میشد و مرتب دستو پا میزدی وبعضی ازشبها بخاطر نفخ شکم گریه میکردی الهی مامان دورت بگرده که مجبور میشدم یکم دارو بهت بدم تا زودتر خوب بشی ولی خیلی دیر میخوابیدی   گاهی اوقات تا ساعت 5 صبح بیداری بودی   ومن توخونه میچرخوندمت تا بخوابی   وچون تلویزیون روشن بود تو خوشت میامد زندگیم   اواخر دوماهگی ه...

                    ...

  عکسهای بدو تولد نیکا جونی             سلام به همه دوستان به وبلاگ نیکای خاله خوش امدید اخرین روزهای بار داری خواهرم بود روزای سختی رو میگذروند وتو دختر کوچولوی ناز خانواده ی مارو داشت به دنیا می اورد وای خاله شدن برای من یه حس زیبا بود همش دوست داشتم ببینم تو شبیه کی هستی وروجک شیطونم تا اینکـــــــــــــــــــــــــــــه یک روز جمعه که ما همه رفته بودیم باغ عمه زنگ زدیم به خواهرم دیدیم که حالش خوب نیست زود با عجله برگشتیم مامان جون خیلی استرس داشت منم در پوست خودم نمیگنجیدم وقتی رفتیم بیمارستان پیش خواهرم طفلک داشت درد میکشید ...

هر روز بزرگ شدنتو حس میکردم که در بطن وجودم میجوشید دختر نازم وقتی تو وجودم تکون میخوردی وضرباتی که به شکمم میزدی یه حس زیبا رو تجربه میکردم که داره یه موجود کوچکلو در وجود من داره شکل میگیره خدایا تو رو سپاس روزه ها پس از روزها و ماها پس از ماها گذشت البته با کلی اتفاقات شیرین که الان دیگه فاکتور میگیرم دخترم تا اینکه وارد ماه نهم شدم ودکتر بهم گفت که باید پیاده روری روزی یکساعت تا دوساعت برم منم هر روز میرفتم خونه مامان جون تا با خاله یا زهره خانم جلوی خونه مامان جون قدم بزن تا اینکـــــــــــــــــــــه... ...

سلام به دوستان خوبم قصه دختر کووچولی ناز خودمو از این جا شروع میکنم البته با چهار ماه تاخیر بعد از یک سال که از ازدواجم میگذشت من بار دارشدم وازاونجایی که مربی ایروبیک بودم تا سه ماهگی ورزش کردم ولی متاسفانه مشکلاتی بوجود امد برام که پزشکم میگفت احتمال زیاد فرزندمو از دست میدم خلاصه مجبور شدم که استراحت مطلق داشتم باشم خیلی دوران سختی بودترس از دست دادن فرزندم که هر روز بیشتر حسش میکردم یه ترسو دل واپسی عجیبی تو دلم انداخته بود.تا دوماه خونه مامان بودم وازم مراقبت میکردن خواهرمو مامان جونم که از همینجا از خانواده مهربونم که همیشه یه پناهگاه محکم بودن برام تشکر میکنم.تو این دوران استرس وبارداریم دیگه همه کارها سپردم به خواهر...